Ode aan de tussenruimte

Bijna een doelpunt. Toch verloren.
Bijna die baan. Nog steeds werkeloos.
Bijna geslaagd. Volgende keer beter.

Verwaarloosbaar voor de logica.
Alleszeggend voor het gevoel.

Want bijna... is feitelijk helemaal … niks.

De desillusie van de mislukking. De knoop in je maag.
De grens tussen niet en wel is een muur waar je net tegenaan knalt.

Maar wacht.

De bijna-botsing. De bijna-doodervaring. Dankbaarheid dat het noodlot je passeerde. Hier is bijna geen verlies, maar een tweede adem. Je mag nog even.

De ingehouden adem…Bijna rolt dat ene woord over je tong. De drempel naar het podium. De horizon. We zijn er bijna.

BIJNA zegt namelijk alles vóór de finishlijn.

Het is de tussenruimte. De wachtkamer van het lot. Je bent nog niet op je bestemming. Maar je bent ook niet meer waar je was.

De droom die bijna werkelijkheid wordt, is het moment vlak voor de zonsopgang. De lucht is al lichter, maar de zon is er nog niet.

Want in dat moment, vlak voor de voltooiing, zit een oceaan aan lessen verpakt.

Ode aan de tussenruimte.
Geladen met net zoveel energie als het resultaat zelf.

Als… ...je door de teleurstelling heen het cadeau kunt zien.