Graftranen
van de voorouders
Ik zie jullie.
Mijn voorouders.
Geboren tussen de bommen.
Van vaderland ontheemd.
De NSB leden. De helden.
De vlucht naar beter.
Ontaardde in misbruik en verraad.
Diepgaande echo’s van verlies klinken door de vallei.
De graftranen laten hun sporen na in de modder.
Verlies van de kinderlijke onschuld
De schending van het bestaan.
Ingeslikt. Onverwerkt
Praat er maar niet over.
Dan is het er niet.
De roestig, rauwe desillusie.
Diepgeworteld in de familielijn.
Mijn erfenis was helder
De onverteerbare brok in mijn keel. Slik het door.
De gedrapeerde woorden op mijn tong. Zeg maar niets.
De draagkracht van mijn rug. Het dragen voor de clan.
De constante waakzaamheid van mijn ziel. Ben ik hier veilig?
Onverwerkt trauma
Hield ook mij achter ijskoud tralies
Welke oorlog woedt nog in mij?
Waarvoor ben ik op de vlucht?
Voel ik mij wel thuis?
Mag ik overvloed ervaren?
Mag ik spreken?
Mag ik voelen?
En ja het is een verhaal
Waar je makkelijk in kunt verstrengelen
Want ongeacht wat mijn verleden zegt
Ontluikt mijn bewustzijn.
En als donderslag onder de troebele hemel.
Regendruppels als zuivere waarheid.
Want het enige medicijn.
Dat ben ik.
Ik claim mijn ruimte.
Ik claim mijn rust.
Ik claim mijn kracht.
Ik zie jullie strijd, maar ik hoef deze pijn niet meer te dragen voor jullie
De modder. Nu voedingsbodem voor mijn rust.
De stalen tralies barsten open.
Het stopt bij mij.
