Vloeibaar Lood
Wat ik niet toelaat.
Bevriest in mij.
Ik huil via mijn lijf.
Het duwt naar een plek.
Waar niemand mocht komen.
Hermetisch slot.
Kurk op de fles.
Het werd gezien door anderen.
Het werd gevoeld door anderen.
Maar ik kon er niet bij.
En ik heb al veel werk gedaan.
Voel de fysieke pijn maar.
Zei mijn lichaam.
Dat is veiliger voor je.
Let me handle this.
Ik bescherm je diepste emotionele pijn.
Te gevaarlijk om te voelen.
Te intens om te ervaren.
Duw mij maar weg.
In de diepe spelonken van je cellen.
Mijn bestaansrecht ontkend.
Een smeulend lijf.
Onderdrukt verdriet.
Dat loodzwaar in mijn cellen drukt.
Volgepropt met ingekapselde emoties.
Onverwerkt leven.
Lichaam huilt tranen in vloeibaar lood.
Die mijn ogen tegenhielden als een enorme dam.
Woest stuwende rivier.
Hou mijn tranen standvastig achter de dam.
Totdat de sluizen open mogen.
Met chirurgisch incisie.
Opende zich.
Een minuscuul portaal.
Een onderstroom van tranen.
In de wachtkamer van de eeuwigheid.
Het verdriet dat met mij meereist.
Verdwijnt in een bodemloze put.
Van onuitgesproken woorden.
Nodig de zwaarte uit.
Om plaats te nemen.
Op de zetel van waarheid.
Een diepe zucht.
Een neuriënde toon.
Zoek niet.
Blijf aanwezig.
Bij de kurk die alles dichthoudt.
Het is veilig om nu zacht te worden.
Ik hoef me even niet groot te houden.
De verdoving mag uitwerken.
De immense lading mag doorstromen.
Spoeling van de wond. Laat het maar stromen.
Mijn cellen staan op trillende, nieuwe benen.
Niet langer teruggetrokken, afgesloten en ingehouden.
Wat ik niet toelaat
Bevriest in mij
Ik huil via mijn lijf
Het vrijmaken van mijn eigen stroom
Is het medicijn