Je bent als de dood dat je leeft.

De coach aan de zijlijn. 
Die zelf nooit het grasveld heeft gevoeld.

De onderzoeker. Die alles ontleed. 
Maar zijn huis nooit verlaat.

Een oceaan aan potentie.
In een druppel ervaring.

Als een wolf vastgeketend.
Maar zelf de kettingen gesmeed.

Want de angst voor de wilde wolf in jou.
Is groter dan het verlangen naar vrijheid.

Want vol in het leven staan.
Is leven met veel licht.

En de schaduw ?
Die deinst terug.

Ik was nooit bang voor de dood.
Want misschien was ik dat al.

Mijn ingehouden woede.
Ingekapseld in een rustig ‘mij maak je niks’ masker.

Het verborgen kind.
Bang voor een kritische noot.

Dus bleef het stil.

Straal maar niet voluit.
Want dat maakt de ander onzeker.

De angst voor zichtbaarheid.
Vermomd als bescheidenheid.

Doodsangst voor de duizeling van de vrijheid.
Als een spook door de dagen heen.

Leven in de veilige marge.
Om maar niet te zakken in de leegte.

Mijn ware potentieel
Vacuüm in een wekpotje.

Mijzelf klein houden dient helemaal niemand.
Want ik zie nu wie ik ben. Wat ik ben.

Ik heb geen concurrentie.
Want ik ben uniek.

Want ook de kritische noten componeren mijn muziek.
Juist mijn trillende stem raakt jouw gevoelige snaar.
En juist mijn verlaten hart schrijft die ene treffende zin.

Wat is een branding zonder rots.
Wat is een gebed zonder einde.
Wat is een hart dat niet durft te breken.

Voordat je spreekt, luister
Voordat je bid, vergeef
Voordat je traant, voel
Voordat je opgeeft, probeer

Voordat je sterft, leef!